Kafkas Cephesi:1.Dünya Savaşı’nda Osmanlı tarafından açılan ilk cephedir. İlk ordu kumandanı Hasan İzzet Paşadır(1871-1931).İlk olarak bölgeye Osmanlı birlikleri taaruz etti ve taaruz başarılı oldu fakat Hasan İzzet Paşa ordusuna geri çekilme emri verdi.



Sarıkamış Harekâtı (22 Aralık 1914-17 Ocak 1915):Türk taarruzudur. Avrupa’da savaşın tıkanması ve Galiçya’da Avusturyalıların Ruslar karşısında zor durumda kalmaları üzerine Başkomutan Vekili Enver Paşa, müttefiklerin Avrupa’daki yükünü hafifletmek için Doğu Cephesi’nde Rusların imhasını hedef alan büyük ölçüde kuşatıcı bir taarruza karar verdi.İşte Sarıkamış Harekâtı bundan ibarettir.
Sarıkamış Harekâtının bilinen yalanları:
-90 bin şehit verdik.
-Onca asker “tek kurşun atmadan” donarak şehit oldu.
Bunlar saçmalıklardan ibarettir.Asıl konumuza dönelim.Plan şöyledir:
-11.kolordu Rusları Aras Nehri’nde tutacak
-9 ve 10. Kolordu düşmanı sağ taraftan kuşatacak
-Ruslar geri çekilemeden düşman yok edilecek.
Plan Tannenberg Muharebesi’nden esinlenmektedir.Hasan İzzet Paşa’nın çekimser davranmasıyla Enver Paşa Ordu komutanlığını aldı.9’uncu kolordunun ilk önce Çatak’ı alması ve ondan sonra Rus cephe hattının arkasına düşmesi gerekiyordu.
10.kolordu ise bir tümeniyle Narman’ı alacak diğer iki tümeniyle Oltu’yu alarak Bardız’a ilerleyip Sarıkamış’ı emniyete alarak 9.kolorduyla Rusları çevirecekti. Fakat harekât yanlış uygulandı.Uygulama şöyleydi:
9.Kolorduyu oluşturan 31 ve 32. Tümen harekete geçti ve 31.Tümen Narmanı aldı.Sonra Oltu bölgesini ele geçirdi fakat geri çekilen Rus birliklerini takip ederek Kosar Bölgesine gitti.Oltu’dan sonra 32.Kolordu Bardız yönüne ilerledi.Çok zaman kaybedildi ve bu yüzden Hafız Hakkı Paşa orduları Allahuekber dağları üzerinden götürüp Sarıkamış’a getirecekti,asıl hata ise buradaydı.Donarak şehit olanların çoğu Allahüekber dağlarında oldu.Enver Paşa Hafız Hakkı Paşa’nın birliklerini yalnız bırakmamak için plan değiştirdi ve bu plan başarısız oldu.Türk birlikleri Köprüköy Hattına doğru geri çekildi.
Başarısız olmasının nedenleri:
-Plana uymamak
-Harekâtı kışın yapmak
-Aceleci davranmak
Bundan sonra ise Rus birlikleri taaruz edip Trabzon,Erzincan,Van’ı alacaktı.




90 bin şehit yalanı: Harekâta katılan 75 bin kişiyken 90 bin şehit verilmesi imkansızdır.Şehit sayısı bazılarına göre 60 bin iken Murat Bardakçı’ya göre 40 bindir fakat bu rakam az değildir.

-Emre Özali
-Politik Değildir -Non Political

 Merhabalar, öncelikle sorunun net ve kısa bir cevabını almak istiyorsanız Macarlar Türk değildir.


Merak edenler için daha geniş kapsamda Macarların soyunu ve Türklerle bağlantısını(akrabalığını) inceleyelim.
Son zamanlarda(10-5 yıl arası) insanların aklına Macarlar Türk mü? sorusu geliyor peki neden insanların aklına bu soru geldi maddelerle açıklayım.

1)Macaristan-Türkiye ilişki: Macaristan, Barış Pınarı Harekatı'ndan sonra AB'nin Türkiye'ye yönelik hazırladığı bildiriyi "veto" ettmesi ve bu veto olayından sonra sosyal medyada Macarlara karşı büyük bir sevgi oluşması.
2)Macaristan Hun-Türk Kurultayı: Biliğim kadarıyla 2015'den beri devam eden Macaristan'ın öncülüğü ile düzenlenen Hun-Türk tarihi ile ilgili düzenlenen bu kurultay insanın aklında 1 soru işareti daha bırakıyor.
3)Macaristan Jobbik Partisi: Jobbik Partisi 2003 yılında Macar üniversite öğrencileri tarafından kurulmuştur. Parti ideolojik olarak Macar milliyetçiliğini,halkçılığı ve ana ideoloji olarak Turan Birliğini desteklemektedir. Parti Genel Başkanı Vona iktidara geçtiklerinde Hocalı Katliamını tanıyacaklarını söylemişti ve şimdi Macaristan Hocalı Katliamını tanıyan devletler arasında yer almaktadır. Ayrıca bir bilgi olarak Partinin lideri Vona 2005 yılında Irkçılık davasında tutuklanmıştır. Partinin sloganı ise çok dikkat çekici 'HAYDİ TURAN!'dır. Parti aynı zamanda Macaristanda 2.parti konumundadır.
4)Macar Halkının Tarih Bilinci: Biz nasıl Hun devletini atalarımızın kurduğu ilk devlet olarak biliyorsak aynı şekilde macarlarda atalarının kurduğu ilk devlet olarak hun devletini bilirler. Ve biz Attila'yı atamız olarak tanıyorsak onlarda Attila'yı ataları olarak tanır ve ondan geldiklerini inanırlar. Yani tarihimizin bir olduğuna ve tarihimizin aynı yerlerden geldiğine inanmaktadırlar.

Şimdi bu sadece genel maddeler üzerinden gidelim ilk olarak Macaristan-Türkiye ilişkisi buna yakın zaman dilimi içinde bakacağım yani tarih olarak değil son zamanlarda Türkiye'nin Suriye bölgesinde yaptığı tüm harekatlara desteği ve Türk Silah Sanayisinden alımlarına bakılırsa bugün için konuşuyorum gereçekten çok güzel bir ilişkimiz var.

2.madde gerçekten çok önemli çünkü tarih böyle kimlik meselelerinde çok önemli ve gerçekten tarihlerine sahip çıkıyorlar. Peki gerçekten aynı soydan aynı aileden mi geliyoruz bakalım. Macarların soyu hunlara dayanmaktadır burası doğu aynı soydan aynı aileden geliyoruz burası da doğru ama şimdi detaylı olarak yani kabile olarak bakacağız Macarlar da Türkler gibi boy ve farklı kollara ayrılmıştır. Hunlardan gelen Macar boylarının çok bir kısmı silinip yok olmuştur böyle diyebiliriz ama hala yaşayan Hun soyundan gelen Macar kabileleri vardır ki onlar da her tarafa dağılmıştır çoğu kısmı şuan balkanlarda ve bu sebeple Macaristanda halk kendilerini bu kabilelere dayatmaktadır. Bu bizim ülkemizde herkesin bir kafadan ben şu boydan geldim demesi gibi birşey bu bahsettiğim kabile ise Şekellerdir onlar gerçekten Hunlardan gelen ve belkide Türk diyebileceğimiz bir boydur ama çoğunluk olarak Macarların içinde Şekeller yoktur. Şekellerde Kıpçak Türküdür. Zaten bir ülkenin kökenine bakılırken çoğunluk buna karar verdiği için Macarlar Türk diyemeyiz. İçinde Türk kabileler var mı? Var. Yani aslında Macarlarla çok yakın akrabalarız soyumuz tarihimiz aynı yere dayanıyor ama dediğim gibi Moğollar nasıl Türk değilse Macarlarda Türk değildir. Gelelim 3.maddeye Jobbik Partisi gerçekten idealist bir partidir. Halka ve milletine tarih,soy bilinçliğini yükseltmiştir.Peki bu Turan meselesi ne oluyor dersenizi Çünkü bizide Bu ideallerinin içinde katıyorlar cevaben şunu söyleyebilirim Moğollarıda katıyorlar. Yani akraba olarak gördükleri tüm devletleri ve halkları bu idealin içine katıyorlar farklı bir Turan bakış açısı aslında.
Kısa bir şekilde soruyu yine cevaplarsak Macarlar Türk değildir, ama akrabamızdır aynı soydan aynı tarihten geliriz.

- Hazırlayan:
-Politik Değildir - Non Political

 Aslında ilk önce Almanlar endişeliydi, çünkü meşruti yönetim Ingiliz yönetim türüne yakındı hatta Hellfreich şunları söylemişti : “Burada

parlamento seçimleri dolayısıyla hemen her ülkenin bayrağına rastlamak mümkün, bir
tek bizim ve Avusturya’nın bayrağı yok Abdülhamit dönemindeki durumumuzu
kesinlikle abartmışız, o dönem bize dost görünenler sadece Sultan Almanya’nın dostu
olduğunu ilan ettiği için böyle davranıyorlarmış, şimdi rejim değişince hepsi saf
değiştirdi.’ Ayrıca Düyun-u Umumıye İngilizlerin lehinde olduğu için Almanya'ya karşı Osmanlı'yı soğutabilecek konuma sahipti bundan da öte Ingilizler çok etkili bir şekilde basını kullanıyordu. Ayrıca bir yere kadar endişelerinde haklıydı Almanlar, Gerçekten de İttihatçı mebuslar Abdülhamit yönetiminin büyük bir gizlilik içinde verdiği Bağdat Demiryolu imtiyazının Osmanlı Devleti’nin çıkarlarına aykırı hükümler
taşıdığını düşünüyorlardı. Ingılızler ise ilk önce fazla dikkat etmese de , Bağdat Demiryolu Projesini kendi lehlerine çevirebileceklerini anlayınca ittihatçılara yakınlaşmaya çalıştılar. Almanlar ıle yarış başlamıştı fakat Wilhelm kültürel ve ün anlamında yerini 2.Abdülhamid devrinde sağlamlaştırmıştı. Kendini 300 milyon müslümanın koruyucusu ilan etmiş ve halk tarafından kendisine hacca gittiği soylentilerinden dolayı "Hacı Wilhelm" denmişti. Fakat İngilizlere yönetim ve halk kırgındı, daha doğrusu İtilafa kırgınlık vardı, mesela 1909 yılının baharında bir kez daha Osmanlı maliyesi iflas noktasına gelince resim
biraz daha netleşmişti. Osmanlı yönetimi çözüm olarak gümrük vergilerini % 11’den
15’e çıkarmayı planlamıştı.Bu uygulama büyük güçlerin onayını
gerektiriyordu. Almanya daha önce olduğu gibi bir sorun çıkarmayacağını belli etti.
İngiltere ise bunu Bağdat demiryolu sorununda kullanabileceği bir fırsat olarak
değerlendirdi. Edward Grey Avam Kamarası’nda açık biçimde İngiliz ticaretinden elde
edilecek gelirlerin İngiliz ticaretini ve etkinliğini sekteye uğratacak Bağdat demiryolu
yapımında kullanılmasına müsaade edemeyeceklerini açıkladı. 


Ayrıca Fransa Tunus'u Ingilizler Mısır'ı Türklerden koparmıştı. Zaten Türklerın 1500'lerden beri en önemli müttefiği olan Fransa'nın bır anda gözden düşmesinin başka bır açıklamasını yapmak çok zor olacaktır. Artık Ittihatçilar Ingilizlere güvenemezdi. reformlar için para lazım onun için de dost, bu Almanya olacaktı. Alman nüfuzunun artışı en cok askeri ve ekonomik alanda hıssedilir.


1897’de Osmanlının toplam tıcaretındekı pay :
İngiltere %61
Almanya &6
Avusturya-Macaristan Imp. %12.
1914’te İngitere %32-35
Almanya%22
Avusturya-Macaristan Imp. %19



Hazırlayan :
-Politik Değildir - Non Political


İlk önce Enver Paşa 1908'deki Meşrutiyet in ilanı ile artık Cemal Paşa’nın deyimi ile Napolyon olmuştur. İttihatçılar da pek farklı düşünmüyorlardı bu konu hakkında. Onlar artık Osmanlı ve İslam dünyasını kurtacak gücü kendilerinde görmektedirler. Enver Paşa Almanya'ya Askeri Ataşe olarak gitmiş. Berlin'deki Alman askeri geçitlerini izledikten sonra bir mektubunda şöyle demişti


"33.000 Alman askerinin geçidini izledim. O kadar mükemmeldı ki insanın ağzını sulandırıyordu. Almanya'yı kişisel sebeplerden değil, aziz ülkeme bir tehdit oluşturmadığı için seviyorum."


İttihatçılar aslında tamamen Alman hayranı değildi fakat Hürriyet ve İtilaf Fırkası İngilizler tarafından desteklenip, İttihatçıların "Milli Ekonomi Planı" kapitülasyonlar ile ters düşünce İngilizler artık İttihat Terakki'yi potansiyel bir düşman olarak görmeye başladı. Aynı şekilde Fransızlar ve İngilizler çoktan Osmanlı'yı bölüşmeye başlamıştı. İttihatçılara göre 1908 de "Hasta adam" tedavi edilmişti ama İngilizlere göre "Hasta adam" 1881'den itibaren artık ölüydü. Ekonomik bağımsızlığını kaybetmişti. İttihatçılar reform yapmak istiyor, bunun için de para gerekiyordu onun için de bir dost, dediğim sebeplerden ötürü artık sadece Almanya kalıyordu. Gerçi Almanlar bile Kayzer Wilhelm dışında Osmanlıların artık ölü bir adam olduğuna ınanıyordu. 1911'deki ve 1912’deki Osmanlının verdiği Trablusgarp ve Balkan Savaşları artık hasta adamın ölü adama döndüğünü gösterir gibiydi.
Siyasi ve Ekonomık sebepler

Burada İ.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi
No:38 (Mart 2008) Murat Ozyuksel’in yazdığı ‘II. Meşrutiyet ve Osmanlı Imp’da Alman- İngılız nüfuz mücadelesi adlı yazısında soyle bahsediyor :

İkinci meşrutiyetilan edildiginde Almanya Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki nüfuz
mücadelesinde tüm rakiplerini tartışmasız bir biçimde geride bırakmıştı. Osmanlı ve Alman
imparatorlukları arasındaki yakınlaşma, Osmanlı ordusunda reform çalışmalarını yürüten Alman
askeri misyonu ve Anadolu-Bağdat demiryolları temelinde gerçekleşmişti. Meşrutiyetin ilanı
beklenmedik bir biçimde bu dengeleri alt üst etti. 


Osmanlı Imparatorlugunda ibre artık Almanya'ya dönmüştü. Herşeyden önce İttihatçılar, bu ülkelerde geçerli olan liberal düşüncelerle donanmışlardı. Bunun tersini, Abdülhamit’in Almanya ile yakınlaşma
nedenlerinden biri olarak öne sürebiliriz. Ancak gelişmeler hiç de beklendiği gibi olmadı. Yaklaşık
iki yıl içinde Almanlar bu fırtınayı atlatarak yeniden Osmanlı Devleti’ndeki eski konumlarını ele
geçirmeyi başardılar. Onların bu başarısının dinamiklerinden biri, Osmanlı ordusunda Alman
eğitiminden geçmiş subayların Almanya yanlısı tutumlarını korumalarıydı. Tabi bu faktörün etkili
olabilmesi için ordunun politika sahnesinde yerini alması gerekiyordu ki, o da 31 Mart olayından
sonraki süreçte gerçekleşti. Bunun dışında İngilizlerin meşrutiyet ilanıyla oluşan yakınlaşmayı
sürekli olarak imtiyaz peşinde koşarak kullanmak istemeleri, Osmanlı yöneticilerinde onların
gerçek amaçları konusunda şüphe uyandırmaya başladı.


Ayrıca İttihatçılar dış politika konusunda
da dönemin güç dengelerini gözetmek zorunda kalan İngiltere’nin uygulamalarından hayal
kırıklığına uğradılar. Bu arada 1910 yılında Osmanlı Devleti adına Cavit Bey maliyenin içine
düştüğü güç durumdan çıkabilmek için Fransa ve İngiltere’ye borç başvurusunda bulunmuştu. Bu
iki ülke temsilcilerinin borç vermek için kendine saygılı hiçbir devletin kabul edemeyeceği
koşullar ileri sürmeleri bardağı taşıran son damla oldu. Almanya bir kez daha tam zamanında
devreye girerek Osmanlı üzerindeki nüfuz mücadelesi bağlamında son noktayı koymuştu.’

Hazırlayan :
-Politik Değildir - Non Political
941 yılında Japonya'ya ABD tarafından ambargo uygulanıyordu. Japonya, doğal kaynaklar açısından fakir bir ülke olduğu için ABD'den ithalat yapmaya mecburdu. 1937'den beri devam eden Çin Savaşında ise ABD Japonya'ya karşıttı ve Japonya'nın Pasifik'teki büyüme politikalarına da karşıydı. Bu dönemde Japonya yönetiminde en çok şu tartışıldı: "ABD ile savaşmadan hedeflerimize ulaşmak mümkün mü?". Tartışmalar sonucu mümkün olmadığına karar kılındı ama herkes Japonya'nın gücünün farkındaydı düzgünce doğal kaynaklara bile sahip değildiler ABD onlardan çok üstündü. Bu durumda yapılacak harekat bu şartlara göre planlanmalıydı ve savaş Japonya zaferi ile bitmeliydi. Zafer ihtimali en yüksek olan plan Amiral Isoroku Yamamoto'ya (Japon İmparatorluk Birleşik Donanması Başkomutanı) aitti. Plana göre Amerikan Pasifik Filosu'nun merkezi olan Hawai Adalarında bulunan Pearl Harbour Limanı'na sürpriz bir saldırı düzenlenip Amerikaya ait bölgedeki bütün gemiler imha edilecekti ve böylece Pasifik'te Japon Donanması'ndan daha güçlü bir filo kalmayacaktı. Öncelikli hedef olarak uçak gemileri tercih edildi çünkü Pasifik'teki savaşlar birbirlerine çok uzak olan filolar arasında dönüyordu ve burda uçaklar baş etkendi. Plana göre tatbikatlar yapıldı harekat Japon Denizlerinde bire bir icra edilerek pilotların deneyimlemesi sağlandı. Japon Donanmasına bağlı 6 uçak gemisi' 9 tanker gemisi, birkaç denizaltı ile cep denizaltısı ve uçak gemilerini korumak için gelen birkaç savaş gemisi ile muharip gemiyle yola çıktı. Harekat öyle gizli icra ediliyordu ki bazı Japon amiraller uçak gemilerinin hala limanlarda beklediğine emindi. Yolculuk günlerce sürdü; yolda ciddi sayıda Japon askeri tanker gemilerinden uçak gemilerine yakıt ikmali yaparken basıncın etkisiyle fırlayan hortumla birlikte okyanusa fırladı ve yeniden çıkarılamadı. Bütün olumsuzluklarla beraber Japon Filosu 7 Aralık tarihinde harekat yerinde uçakların havalanması için hazırdı ve en önemlisi harekat hala çok gizliydi Amerikan gemileri tarafından görülmemişlerdi.
Amerikalılar'da harekattan habersiz olsalarda bazı önlemler aldılar ve hangarlarda bulunan uçakları olası bir saldırıda hızlı bir şekilde karşılık verebilmek için pistlerin kenarlarına çektiler. Japonlar 7 Aralık Pazar sabahı icra edecekleri harekatta pazar sabahını seçmelerinin nedeni Amerikan pilotlarının uyuyor olacağıydı. Sabahın erken saatlerinde Japon Kraliyet Donanması'na bağlı yüzlerce uçak, uçak gemilerinden havalandı ve Hawai'ye doğru yolculuk başladı. O dönemlerde olası bir Japon saldırısına karşı kurulmuş Hawai'deki radarlar düzgünce aktif halde değildi. Bir ara çalıştırıldıklarında üzerlerine doğru sayısız uçağın gelsiğini gördüler ama bunların Amerikan Havva Kuvvetleri'ne ait olduklarına emin olup önemsemediler. Yolda olan Japon uçaklarının komutanı havanın açık olup olmayacağını uçağın radyosundan ABD'nin yayınladıgı hava durumu raporundan öğrendi. Saat 7'ye doğru Japon uçakları semalarda gözüktü. Bazı Askerler Amerikan Hava Kuvvetleri tatbikat yapıyor dedi, bazılarıysa bunların SSCB'ye ait olduğunu söyledi. Uçaklar üstlerine bomba yağdırmaya başladığında bile bunların hedefine şaşırmış tatbikat yapan Amerikan uçakları olduğuna inanmaya devam ettiler ama zamanla anladılar. Amerikan gemilerinden durmadan alevler yükseliyordu. Japonlar tarafınsan gafil avlanmışlardı. En trajikomik olaylardan biriyse uçakları pistlerin yanına dizmeleri onları daha kolay birer hedef haline getirdi ve ABD sayısız uçak kaybetti. Amerikan halkı hala saldırıya inanmadı ve bunun aşırı gerçekçi bir tatbikat olduğunu düşündü ama binlerce Amerikan askeri ölüyordu. Bombardıman boyunca Amerikalıların kaldırabildiği uçak sayısı çok azdı. Japonlar gerçekten başarmıştı ama hedefini kaçıran pilotlarda vardı. Saldırı tamamlandığında pilotlar uçak gemilerine döndü ama bu seferde hedeflerini kaçıran pilotlar yeniden saldırılmasını istedi. Saldırıya komuta eden Amiral Nagumo, yeniden saldırıp başarısı olma riskini göze alamadı ve Japon filosu eve dönüş yolunu tuttu.

Daha net anlaşılması için filmden alınmış görüntüler ekledim.

...Japonlar çekilse de Amerikalılar diken üstündeydi bir çıkarma harekatına karşı durmadan yeni önlemler alıyorlardı ve ikinci bir bombardıman olacağına emindiler. Hatta askerler arasında San Francisco'ya bir çıkarma yapıldığı dedikoduları bile yayıldı. Amiral Nagumo çekincesinden dolayı ikinci bir bombardımana girişmedi.

Harekat sonuçlarını inceleyecek olursak:

1-Japonlar, Amerikalılara çok ciddi derecede zarar verdiler. Bu zararı içselleştiren Amerikalılar, harekatı planlayan Amiral Yamamoto'yu özel planlanmış bir saldırıda öldürdüler.

2-Harekat her ne kadar Japonya lehine olsa da saldırı anında limanda Amerikan uçak gemilerinin bulunmaması gemilerin kurtulmalarına neden oldu ve bu da Japonya'nın 2.Dünya Savaşı'nı kaybetmesinde ciddi bir etken oldu.

3-Bu saldırıdan sonra ABD 2.Dünya Savaşına katıldı.

4-Amerikalılar intikam hırsıyla Japon ordusuna karşı lav silahları kullandı, Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası attı

Hazırlayan :
-Politik Değildir - Non Political



 






Ad

E-posta (gerekli)

İleti: (gerekli)