...Eğer medrese ve şuursuzluk devam etmiş olsaydı, Araplığın Anadolu yukarılarına kadar gireceğine şüphe yoktu.

Bizim emperyalizm, Osmanlı emperyalizmi, şu ana fikir üstünde kurulmuş bir hayal idi: Türk milleti kendi başına devlet yapamaz!

Kudüs'ün en güzel yapısı Almanların, ikinci güzel yapısı yine onların, en büyük yapısı Rusların, bütün öteki binalar İngilizlerin, Fransızların, hep başka milletlerin idi. Gür sakalları baharat kokan Dürziler, saçları örgülü Yahudiler, elleri meşinleşmiş Urban ve entarili Araplar, hepsi Türk ordusu, Kanal'a doğru giderken, dar Suriye ve Filistin kıtasında iki safa ayrılmış:
— Geç yiğidim, geç! diyordu.

Fakat bir avuç Türk, bütün kıtayı tuttu.

Koskoca çölü, yapı ve bahçelerle donattık.

Geç kalmıştık. Artık ne Suriye, ne de Filistin bizim idi. Rumeli'yi kaybetmiştik.

Bir realite hissi ile değil, bir tarih hissi ile kendimizi zorluyorduk. Tamamıyla Batılaşmak ve sonra da Halep'ten Kızıldeniz'e doğru, nüfus, teknik ve sermaye ile taşmak lazımdı. Biz ise Anadolu'yu aşıp Halep kapısını vurduğumuz zaman, bayındırlık ve kalabalık görmeye başlıyorduk. Halep, büyük bir şehir, Şam büyük bir şehir, Beyrut, büyük bir şehir, Kudüs, büyük bir şehir ve hepsi yabancı idi. Lübnan havası, bize Dobruca havasından yüz kat daha yabancı idi.
Fakat her yere:
—Bizim diyorduk.

Şam, evimiz kadar bizim. Lübnan bahçemiz kadar bizim... Bu tasarruf ve hüküm hissinin bize damarımızdaki kandan geldiğine şüphe yoktu.

Ve kendimizi otelciye, lokantacıya, hatta posta memuruna anlatmak için yavaş yavaş Arapça öğreniyorduk.

Şam'dan kalkan tren, Medine'ye üç gün üç gecede gider. Medine'yi bile bırakmıyorduk. Medine'siz Türkiye? Bu emperyalizmin intiharı demekti.

Ne Medinesi? Bir gün aşağı geçecek bir kıtayı selamlamaya inmiştik. Tren varken, Adana'dan beri yayan yürümekte idiler. Üç bin kadar zayıf, soluk ve üstü başı yıpranmış Türk çocuğu, yorgun argın önümüzden geçtiler. Biliyor musunuz, nereye gidiyorlardı. Aden'e!

...Hamit'in mısrasını hatırlıyordum:
— Nereye gitmek istiyorsunuz?
— Adem'e!
Mısır'ı fethe çıkan Cemal Paşa, Kudüs'te, Şam'da, Lübnan'da, Beyrut'ta ve Halep'te oturduğu zaman, bir işgal ordusunun kumandanı gibi bir şeydi.
Zeytindağı'nın üstündeki Alman yurdunda biz, devenin üstüne merdivenle tırmanmaya uğraşan Avusturyalı subay, otomobilden ürken hecin, hecinden ürken Macar atı, Kanal'ı geçmek için Taberiye Gölü'nde tulum idmanı yapan Sivaslı nefer ve bir boğuk Arap sesi:
— Felyahya!
... İmparatorlukların sanatı sömüge ve milliyet işlemektir. Osmanlı İmparatorluğu, Trakya'dan Erzurum'a doğru, gövdesini yan yatırmış, memelerini sömürge ve milliyetlerin ağzına teslim etmiş, artık sütü kanı ile karışık emilen bir sağmal idi.
Falih Rıfkı Atay, Zeytindağı

Hazırlayan : 

- @alperenzl

Politik Değildir - Non Political

Eylül 19, 2020

 Zeytindağı'nın tepesindeyim. Lût denizine ve Gerek dağlarına bakıyordum. Daha ötede, Kızıl denizin bütün sol kıyısı, Hicaz ve Yemen var. Başımı çevirdiğim zaman Kamame'nin kubbesi gözüme çarpıyor. Burası Filistin'dir. Daha aşağıda Lübnan var; Suriye var; bir yandan Süveyş Kanalına, öbür yandan Basra Körfezine kadar çöller, şehirler ve hepsinin üstünde bizim bayrağımız! Ben bu büyük Imparatorluğun çocuğuyum.

Çıplak Isa, Nâsıra'da marangoz çırağı idi; Zeytindağı'nın üstünden geçtiği zaman, altında kendi malı bir eşeği vardı. Biz Kudüs'te kirada oturuyoruz. Halep'ten bu tarafa geçmeyen şey, yalnız Türk kağıdı değil, ne Türkçe ne de Türk geçiyor.

Floransa ne kadar bizden değilse, Kudüs'te o kadar bizim değildi. Sokaklarda Turistler gibi dolaşıyoruz.
Kamame kilisesinin Hristiyan milletler arasında nasıl bölündüğünü bilirsiniz. Içerisinin her parçası ve kilisenin her hizmeti bir başka cemaatindir. Bu cemaatler yalnız anahtarı pay edememişlerdir. Anahtar bir hocada durur. Bütün bu kıtalarda biz işte bu hocanın görevini yapıyoruz. Ticaret, kültür, çiftlik, endüstri, binalar her sey arapların veya başka devletlerin..... Yalnız jandarma bizim idi; jandarma bile değil, jandarmanın esvabı.

Osmanlı saltanatı son bürokrat iken, bürokrasi bile tam Arap, yahut yarı Araptır. Türkleşmiş hiçbir Arap görmedikten başka, Araplaşmamış Türk'e az rastgeliyordum.

Arap milliyetçiliği güden Şamlı Azimzadeler, Konya'dan gelme Kemik Hüseyin torunları idi. Haleb'in esas familyalarının Asılları Türklerdi. Osmanlı Imparatorluğunda itibar, azınlığın imtiyazı olduğu için ve Türk unsuru imtiyazsız olduğu için herhangi bir Müslüman azınlığı olmak, Türk olmaktan faydalı idi.

Bir Kürt zaptiye çavuşunun kütüğünden gelen Abdurrahman Paşa, dedesi ve babası vergi çaldığı için, zengin, Araplaşmış olduğu için de âyan âzası idi. Bu Abdrurrahman Paşa, kendi toprağının tamamını ancak harita üstünde görmüştür.
Birinci Millet Meclisinde Şer'iye Vekilliği etmiş, Eskişehirli bir Türk hocasının Türkler gibi "ve" demek yerine, Araplar gibi "vua" dediğini belki henüz unutmamış olanlar vardır.

Suriye, Filistin ve Hicaz'da:
-Türk müsünüz?
Sorusunun birçok defalar cevabı :
Estağfurullah! idi. Bu kıtaları ne sömürgeleştirmiş, ne de vatanlaştırmıştık. Osmanlı Imparatorluğu buralarda, ücretsiz tarla ve sokak bekçisi idi. Falih Rıfkı Atay, Zeytindağı

Hazırlayan :

- @alperenzl

Politik Değildir Non Political

Eylül 19, 2020

 2.Gazze Savaşı :

Türkler, ikinci İngiliz saldırısının daha şiddetli olduğunu düşündüğü için toparlanmaya, dar imkanlarda birlikleri düzene sokmaya çalıştı. İngilizler 17 Nisan'da saldırıya geçti, bu defa da İngilizler ağır bir yenilgi aldı. Kumandan Murray bu küçük düşürücü yenilgiden sonra yerinde kalamazdı, alındı ve yerine Allenby getirildi. İngiliz kumandanlığı Gazze savaşını onur meselesi yapmıştı. Türklerin zayıf yanlarını dikkatli bir şekilde aramaya başladılar, bu defa İngilizlerin karşısına Falkenhayn çıkmıştı. Falkenhayn o sıralar Arapların korktuğu ve "kasap" dediği Cemal Paşa'nın 4.Ordusunu da Yıldırım Orduları Grubuna katarak Paşa'nın üstü olmuştu. Bu olayın sebebi Cemal ve Enver Paşalar arasındaki görüş farklılığı idi. Enver Paşa bir saldırı ile İngilizleri yenip Mısır ile bağlantılarını kesmeyi istemektedir fakat daha önce sıraladığım olumsuzluklar yüzünden bu pek mümkün değildi. Cemal Paşa ise savunma taraftarıydı çünkü bu İngilizleri yıpratacaktı. Şahsen Cemal Paşa'nın fikri çok daha gerçekçi ve rasyoneldi fakat Enver Paşa Baskumandan vekili idi, ne derse o olurdu. Cemal Paşa'nın yetkisi Yıldırım Ordular Grubu'ndan dolayı azaltılmıştı. Enver Paşa çoğu kaynağa gore bu konuyu pek önemsememiş resmedildi, açıkçası ben de öyle düşünüyorum çünkü etrafında çok durulmamıştı . Anlatılanlara göre bu savaşta karşımıza şöyle bir Enver Paşa profili çıkmaktadır : Enver Paşa için Filistin'in kaybedilmesi ne genel durumda çok etkili olur ne de Türkiye için bir tehlikenin kaynağı olurdu.

3.Gazze Savaşı :
General Allenby çok güçlü idi 80.000 piyadeye, 15.000 suvariye, 4000 topa sahipti. Türklerin Başında Falkenhayn vardı. Falkenhayn ise 20.000 piyadeye 1250 suvariye 200 topa sahıpti. İngiliz Ordusunun hava kuvveti RAF yerleri cehenneme çeviriyor, ordu karadan ve havadan aralıksız Türk askerlerini bombalıyordu. İngiliz Ordusu 7 Kasım’da Gazze'ye girmişti. Birüsseba 31 Ekim'de düştü. Kudüs 9 Aralık'ta düştü. Falkenhayn'ın şehri yıpranmasın diye kolay teslım ettiği rivayet edilir. "Müttefik" Almanların Kudüs düştükten sonra çanların ‘Kudüs'ün Hristiyanların fethi’ dolayısı ile çalındığı söylenir. Kudüs'ün İngilizler tarafından alınışı onlar için cok önemli bır propaganda malzemesi olmuştur. Artık dünyanın gözünde Osmanlı bu olaydan sonra dağılmaya çok yakın olarak anılmaya başlamış 1 yıl sonra da teslim olmuştur.

Hazırlayan :
- @alperenzl

Politik Değildir - Non Political

Eylül 19, 2020

 Genel Durum

1917 yılında Osmanlı Ordusu Filistin'e çekilmiş vaziyette idi, oranlar Osmanlı'nın çok aleyhine idi, Hicaz Kralı Hüseyin'in isyanı bastrılamamıştı. İsyan giderek genişliyordu, bu olaylar üzerine isyanın Suriye'ye sıçramaması için Cemal Paşa sert önlemler almış, isyana teşvik eden Arap yazarları astırmıştı. İsyana Hüseyin'in oğulları kumanda ediyordu, ordunun içinde ayrıca İstanbul Harp Okulu'ndan kaçan araplar da mevcut idi. İsyancılar aşırı etkili değilse de demiryollarını bombalarayak orduyu zora sokmayı başarmıştı. Irak'ta Kut Savaşı kazanılmıştı Arap Isyanları Irak'ta şiddetli olamamıştı,İngilizlerin Filistin'e yürüyeceği kesindi fakat yeterli kuvvet bulunmadığından Hicaz'ın (Medine dışında) boşaltılmasına karar verilmişti.
1.Gazze Savaşı

İngilizler Sina'dan Kudüs'e yürüyüşe 15 Aralık'ta başladı. Osmanlı komutanlığı güçlerin neredeyse hepsini savunmak için şehrin çevresine çekti. Askerin beslenimi kötüydü, 900 gramlık günlük tayinden 500grama düşmüştü, hem memleketteki kıtlık hem de saboteler sonucunda Osmanlı aseri giderek daha zayıf bir şekilde beslenmeye mecbur bırakıldı. Hayvanlara ise yem verilemez hale gelindi, bir günde 500 devenin öldüğü oluyordu. Durumu daha da feci hale getiren ise Anadolu'dan gelecek destek kuvvetin hem şartlara çok yabancı olması aynı zamanda da yeterli eğitim görmemesiydi. İngilizler ise Osmanlı kuvvetlerinden hem sayı bakımından hem de ekipman anlamında çok üstündü. Alman desteği vardı fakat yeterli olmaktan ne yazık ki çok uzaktı. İngilizler bu saydığım nedenlerden dolayı Kudüs savaşında çok avantajlıydı. Ingilizler 21 Aralık'ta Elariş, 22 Aralık'ta Magadaba'yı ele geçirdi, 9 Ocak'ta ise Refahiye düştü. Türk birlikleri bu saldırılar sonucunda 22.000 esir vermişti. İngilizler ise bu esirlere feci bir muamele yaptı. Esirlerden yarısı öldü. İngilizlerin Türkleri ‘Kut'ta esirlerimize kötü davrandınız, onları kırdınız !` ithamlarında bulunup, ‘Gerçeği aramak istiyoruz’ derken bu olaylardan neredeyse hiç bahsedilmemesi ve üzerinin örtülmesi niyetlerinin ne olduğunu kolaylıkla açığa çıkaracak şekildedir.

Türk birlikleri İngilizlerin yarısından az halde ve çok zayıf bir halde idi fakat yetenekli bir Alman kurmay olan Von Kress savunma hattını Birüsseba ile Gazze arasında arka arkaya kademeli bir şekilde yaymıştı. Kuşatma 26 Mart'ta başladı fakat Von Kress yerinde tahminlerde bulunmuş, durum değerlendirmesini mükemmel bir şekilde yapmış, çok iyi bir şekilde hazırlanmıştı. İngiliz Kumandan Murray arka arkaya saldırıyor fakat bir türlü başarılı olamıyordu. Sonunda komutanın karşı taaruz emri ile İngilizler püskürtüldü, Von Kress'in yerinde hamlelerinden dolayı Türkler Gazze’de çok parlak bir zafer kazandı. Bu vuruşma 1.Gazze muharabesi olarak tarihe geçti.

Hazırlayan :

- @alperenzl

-Politik Değildir - Non Political

Von Krees

                     

      

Eylül 18, 2020

1.Dünya Savaşı’nın önemli muharebelerinden olmasına rağmen tarih kitaplarında pek geçmez.1780’lerden sonra ilk kez tüm İngiliz askerleri esir edilerek teslim olmuştur.Bu yenilgi İngiliz tarihinde çok büyük bir iz bırakmıştır öyle ki o sıralar savaş bakanı 2.Dünya Savaşında Başbakan olan Winston Churchill Türklerin (2.Dünya Savaşı)Almanların yanında savaşa girerse “Kut’un intikamını alma şansımız doğar”demiştir.

Ülkemizde 1916 yılından 1952 yılına kadar askeriyede Kut Bayramı olarak kutlanmıştır.1.Dünya Savaşı başladığında İngilizler Ortadoğu’daki petrole hakim olabilmek ve sömürgesi Hindistan’ın güvenliğini sağlamak üzere Irak Cephesi’ni açmıştır.Osmanlı birlikleri ilk başlarda fazla varlık gösterememiştir fakat Nurettin Bey(1873-1932)komutasındaki Osmanlı Ordusu Bağdat’tan önceki savunma mevkisi olan Selman-ı Pak muharebesini kazanmıştır.Sonrasında İngiliz birlikleri Kut-el Amara bölgesine doğru geri çekilmişlerdir.Bundan sonra Osmanlı Ordusunun komutanı Nurettin Bey yerine Enver Paşa’nın amcası olan Mirliva Halil Paşa’yı geçirmiştir.Osmanlı Ordusu 7 Aralık’ta Kut şehrini kuşattı.İngilizler bu kuşatmanın fazla uzun sürmeyeceğini düşünerek yanlarına 2 aylık yiyecek ve bolca cephane almışlardı.General Townshend kuşatmayı yarmak amacıyla 14 ve 17 Aralık’ta karşı saldırıda bulundu ama başarılı olamadı.

Osmanlı ordusu önemli kayıplar verse de İngilizlere geçit vermedi.İngilizlerin erzakları tükeniyordu bunun sonucunda nehirden gemi yoluyla erzak ulaştırmaya çalıştılar fakat gemi isabet alarak kıyıya oturdu.Bu sefer erzakları hava yoluyla ulaştırmaya çalışsalar da kuvvetli rüzgarın etkisiyle erzaklar çoğunlukla Türk hatlarına düşmekteydi.Artık İngiliz ordusundan her gün açlıktan veya hastalıklardan 25-30 asker ölmekteydi.General Townshend 26 Nisan günü Türklerle anlaşmak için şöyle bir teklif verdi:
-Ellerinde bulunan silah ve cephaneyi vermek
-Savaş boyunca Türk kuvvetleriyle karşılaşmamak(olanaksız)
-1.000.000 İngiliz Sterlini vermek
Fakat Halil Paşa bu teklifi kabul etmedi.Bunun sonucunda 29 Nisan günü İngiliz birlikleri teslim oldu.İngiliz Kuvvetleri savaş boyunca 30.000 asker kaybetmiştir.

Hazırlayan :

- @emrezl1881

Politik Değildir - Non Political

Eylül 18, 2020

Halit Paşa komutasındaki Şavşatlılar vatanlarının tek parçasını Ruslara vermemeye niyetliydi. Kaçan askerleri tekrar organize etmek gerçekten yüksek komuta ve askeri dehaya sahip bir komutan gerektiriyordu. Ve Halit Paşa bunu sağladı. Hiç beklenmedik anda bu kadar hızla teşkilatlanan Şavşatlılar ve askerler Rus kamplarına ağır darbeler veriyordu hem de ele geçirdikleri mühimmatı orduya gönderiyorlardı. Ruslar ne olduğunu anlamadan kesin olarak baktığı bu harekata güvenleri azalmıştı mühimmat ve asker kaybı rusların başındaki genç subayı(ismi bilinmiyor) tedirgin ediyordu. Bu yenilgiyi kabul edemiyordu. Bu sebeple son darbeyi vurmak amacıyla tüm ordusunu toplayıp hiç bilmedikleri ormanlık alanlarda dağlarda o koca orduyu yürüttü lakin Şavşatlılar oraları adı gibi bilirlerdi bu basit bir şey gibi dursada büyük avantajdı. Dağlardaki bu avantajı en iyi şekilde kullanan Halit Paşa son darbeyi vurmak isteyen ruslara asıl o son darbeyi vuracaktı. Sisli bir gecede Halit Paşa son saldırısını yapacaktı. Hiç bilmedikleri ormanlık dağlarda yürüyen ordu yollarını kaybetmişti. Tüm askerlerini yerleştiren halit paşa rusları araya sokacak ve yanlardan ateşe verecekti. Tedirgin olan ruslar hem yorgun hemde bitkin iken umut dolu ve cesur Şavşatlılar karşısında artık rusların şansı kalmıyordu kendilerinden çok daha düşük mühimmatı ve askeri olan bu orduya yenileceklerdi. Ve ruslar halit paşanın tam planladığı yerden geçmeye başladılar Halit Paşa askerleri öyle yerleştirmişki ruslar üzerlerine gelen mermilerin nerden geldiğini anlamadan koca ordunun yarısı silindi. Hatta ruslar kendilerinden büyük bir ordu ile savaştıklarını zannediyorlardı. Gece böyle devam etti sonunda nerdeyse hiç kayıp vermeyen Halit Paşa ile askerleri kazanmıştı. Zaferin ötesinde o zaman altın değerinde olan mühimmat ele geçirdiler. Bu zafer tüm kafkasyada kutlandı. Şavşatlılar dışında geri cekilen halk artvine gelmeye başladı. Bu zaferi Talat Paşaya Halit Paşa kendisi iletti en az Ruslar kadar şaşıran Teşkîlât-ı Mahsûsa liderleri çok büyük sevinç içerisindeydi.

Talat Paşa o gün Şavşatlıların ve Halit Paşanın bu zaferine şöyle karşılık verdi: Şavşatlilarin bu ve zaferi bizi çok mutlu etti onlara teşekkürümü iletin. şavşatlıların bu cesareti ve zaferi unutulmayacaktır.(basitlestirilmiş şeklide yazdım mektuptan sadece kısa bir kısım, devamını merak edenlere paylaşabilirim)

Hazırlayan :
- @mfurkaniristi

Politik Değildir - Non Political

Eylül 18, 2020

Ruslar bu sefer çok daha büyük bir ordu ile kafkaslardan anadoluya giriş yapma planı yapıyorlardı. Birçok kez denedikleri bu harekat Teşkîlât-ı Mahsûsa lideri Halit Paşa tarafından bertaraf ediliyordu ama bu yeni düzenlenen ordu için anadoluya girişe kesin bir gözle bakılıyordu. Türk tarafında da durum aynıydı. Teşkîlât-ı Mahsûsa liderleri de Artvin için geri çekilme planları yapmaya başlamıştı. Halid Paşa ise savunma yapmayı istiyordu lakin bu isteği yöneticiler tarafından reddedildi. Şartlara bakılırsa savunma yapmak gerçekten yanlış bir karar olacaktı. Türk cephesinde mühimmat sıkıntısı bitmiyordu ve bunun üstüne çıkan bir salgın ile askerler ordudan kaçıyor ve geri çekilme isteğini komutanlarına iletiyordu. Etrafa dağılan askerleri tekrar bir araya getirmek mümkün olmadı. Ruslar Artvin'in sınırına dayandı. Artvin'de halk çoktan geri çekilmişti lakin savunma yapmak isteyen bir halk kalmıştı Savşatlılar.

Bu haber Teşkîlât-ı Mahsûsa liderlerine çabuk ulaştı. Liderler çoktan ümidi kesmişti. Şavşatlı bir bey Halit Paşa'nın yanına gitti Şavşatlılar ile Halit Paşa ilişkisi çok yüksekti Şavşatlı bey Halit Paşa'nın savunma isteğini biliyordu ve yardım etmek istiyordu lakin Halit Paşa bu isteği kabul etmedi. Ruslar sınırda bir kamp kurmuşlardı. Şavşatlı Teşkîlât-ı Mahsûsa üyeleri kendi aralarında teskilatlanarak kampa saldırdılar ve çok büyük bir mühimmat aldılar. 

Ruslar çok büyük bir yenilgi aldılar Türk cephesinin en çok ihtiyacı olduğu mühimmat Şavşatlılar tarafından fazlası ile karşılandı bunu haber alan Halit Paşa kararını verdi artık onu Büyük Efendi (Talat Paşa) bile geri döndüremezdi. Savunma yapacaktı. Şavşatlıları organize etti. Daha önceden kaçan askerleri de komutasına aldı artık ufakta olsa bir umut vardı. Halit Paşa Talat Paşa'dan izin aldı. Talat Paşa Halit Paşayı ikna etmeye çalıştı.( isteyen olursa bu mektuplaşmaları atabilirim.) Ikna olmayan Halit Paşayı görünce ve bu savunma isteğini görünce Talat Paşa gururlandı ve Halit Paşaya dualarını iletti.

Hazırlayan :

- @mfurkaniristi

Politik Değildir - Non Political

Eylül 18, 2020